Ik geniet meer bewust in mijn nabije omgeving van kleine dingen

Sjoukje Niehof, Programmamanager Duurzame inrichting medische zorg VVT ‘Grensverleggend Zorgen’

De ‘coronatijd’ doet mij soms terugdenken aan een periode in mijn leven van 11 jaren gelden. Ik kreeg toen de diagnose ‘kanker’ en een onzekere en best angstige periode brak aan. Dit is gelukkig goed gekomen en ik ben gezond. In die periode leefde ik ‘in het klein’ genietend van kleine dingen en kwam ik meer in contact met een sterke levenskracht. Dit gevoel herken ik nu weer. Aan de ene kant onzekerheid en wel wat angst, over hoe het gaat met de gezondheid van mijn gezin, mijzelf en mijn naaste familie. Mijn zus had corona met langdurige klachten en mijn ouders zijn fysiek kwetsbaar.

Ook ervaar ik de onzekerheid over mijn eigen bedrijf waar medewerkers afhankelijk zijn van hun inkomen en vraag ik mij af wat mijn eigen rol in de toekomst hierin zal zijn. En aan de andere kant voel ik een sterke levenskracht en creativiteit. Ook ervaar ik veel dankbaarheid; over het feit dat we een ‘intelligente lockdown’ hebben maar wel eigenaarschap hebben over de manier waarop dit in het klein uitgevoerd kan worden. Ook dankbaarheid dat we in vrijheid leven in een ‘intelligent en democratisch land’.

In de ouderenzorg maak ik op dit moment deel uit van het ‘coronateam’ en het ‘zorgcontinuïteitsteam. Ik ben hiervoor gevraagd vanwege mijn flexibele en ondernemende aanpak en het stemt me tevreden om mij hier volledig voor in te zetten. Dit vraagt veel maatwerk om zo goed mogelijke keuzes te kunnen maken voor kwetsbare ouderen, medewerkers en de organisaties.

Meer dan ooit ben ik me ervan bewust dat het belangrijk is om mijn eigen energie op peil te houden. Dat gebeurt in meer bewuste contacten met mijn gezin en familie; genietend van de onderlinge band en de liefde voor elkaar. Ook geniet ik meer bewust in mijn nabije omgeving van kleine dingen en laat mij inspireren door de natuur; in mijn eigen tuin, in de pluktuin waar ik oogstaandeelhouder ben en ik zoek nieuwe plekken op die dicht bij huis liggen. Dit verstrekt mijn energie en flexibiliteit en dat geeft balans aan de onzekerheid en het verduren van het ‘niet weten’. Daarmee ervaar ik deze ‘coronaperiode’ ook als een waardevolle tijd.

Net als 11 jaar geleden denk ik af en toe aan de regel uit een gedicht van Anne Enquist: “Als de tocht niet meer voert naar de plaats waar alles weer goed komt, wat houdt haar gaande?”