Weer thuis

Eefje van Gorp, Spokesperson, TenneT

Afgelopen januari ben ik, nadat ik bijna een jaar wegens ziekte noodgedwongen 'thuis zat', weer aan het werk gegaan. Ik ben ruim tien maanden behandeld voor borstkanker. Het voelde voor mij als een bevrijding om weer 'het echte leven' in te stappen. Mijn ziekte dwong me om primair met mezelf en mijn gezin bezig te zijn. Mijn wereld was klein, ik leefde navelstaarderig. Ik miste het samenwerken in een groter geheel en het werken aan gezamenlijke doelen. Hoe fijn is om gewoon ‘s ochtends in mijn auto te stappen en naar kantoor in Arnhem te rijden: niet meer naast de rails, maar terug op het spoor. Begin 2019 kwam ik voor het eerst in mijn werkzame leven langdurig thuis te zitten, afgezien van mijn twee zwangerschapsverloven. Eerlijk gezegd vond ik zwangerschapsverlof destijds al lang duren; ik kon beide keren niet wachten om weer te mogen werken. Dus probeerde ik om van beter worden mijn werk te maken. Ik had behoefte aan regie en zelfsturing in een periode waarin de medische wereld voor mij een route had uitgestippeld. Een vaste structuur en wat uitdagende doelen. Elke dag gewoon met mijn twee dochters opstaan om ontbijt en lunch te maken. Iedere dag bewegen, wandelen en sporten. Ik probeerde om zoveel mogelijk te weten te komen over mijn ziekte om fysiek en mentaal zo fit mogelijk door de behandelingen te komen. Ik bleef elke week naar de dance workout gaan. Ook al kon ik na 12 chemo's niet meer springen of hardlopen. In beweging en in contact blijven, hield mij op de been. Ik weet dat het clichématig klinkt, maar mijn ziekte heeft mij ook wat gebracht. Ik was gewend alles alleen te doen. Om energie en vrolijkheid te brengen en oplossingen aan te dragen. Ik breng en geef graag. Maar na iedere chemo kon ik minder en nam mijn energie af. Ik ging piekeren over wie ik nog zou zijn zonder mijn energie en autonomie. Denken in oplossingen werd steeds moeilijker. Ik liep vast. En toen kwam het moment dat ik zo ziek was dat ik mijn dochters niet meer zelf naar hockey of dans kon brengen. Ik moest hulp leren vragen. Leren ontvangen. Ik moest leren dat ik niemand kwijtraak als ik even niet zoveel te geven heb. En dat er zoveel mensen bereid zijn om te helpen. De eerste weken weer terug op mijn werkplek waren lastig. Ik was erg bang dat mijn hoofd het niet meer goed zou doen. Ook vond ik de confrontatie met collega's lastig. Ik moest opnieuw aansluiting vinden omdat ik voor mijn gevoel een jaar op een andere planeet had geleefd. Na een paar weken voelde mijn werk gelukkig weer aan als een comfortabele jas. Deels hetzelfde als voorheen maar deels ook anders. Ik voelde me rustiger en misschien ook kwetsbaarder in mijn werk. Het stemmetje in mijn hoofd dat vroeger fluisterde "kun je dit wel en werk je hard genoeg" is nu voor een groot deel verdwenen. Ik ben minder bang om fouten te maken. Ook werk ik intuïtiever. In mijn ziektejaar ben ik noodgedwongen meer op mijn gevoel gaan vertrouwen omdat na 16 chemo's mijn hersenen gewoonweg niet meer naar behoren functioneerden. Toen brak corona uit. In het begin was ik angstig. Bang voor longschade door de intensieve bestraling op mijn borst? Ook voelde het vreemd om opnieuw thuis te zitten. Maar nu zit iedereen thuis. Ook nu probeer ik elke dag te sporten of te wandelen. De dance workouts mogen sinds kort weer buiten gehouden worden. Ik geniet van de momenten op mijn werk dat er via Webex energie of begrip onder collega’s ontstaat. Ik word soms gek van de rommel en de herrie die mijn pubermeiden maken, maar geniet ook van hun mentaliteit: mijn oudste dochter is inmiddels een rising star op TikTok en mijn jongste dochter heeft een website met zelfgemaakte sieraden. Ik geniet ook van alle restaurants die nu thuisbezorgen of een drive through zijn gestart, van 1,5-meter borrels bij mensen in de tuin en van iedereen die van deze periode op creatieve wijze het beste probeert te maken. Dat probeer ik ook, net als voorheen. Ik heb weer energie, ik kan weer geven en een beetje beter ontvangen.